Bu sorunun çocuk için cevabı çoğu zaman güven ve aidiyet ile ilgilidir. Çocuk için mesele ebeveyninin yeni eşine alışmak değil; “benim hayatımda kim değişti ve bu değişim benim yerimi etkiliyor mu?” sorusudur.
Bazı çocuklar daha hızlı adapte olurlar, bazıları temkinli yaklaşır, bazıları ise zamanla ilişki kurar. Burada yeni eşe alışma konusundaki farkı belirleyen şey yeni eşin kim olduğu değil; çocuğun gerçek ebeveyni ile mevcut bağının ne kadar güvenli hissettirdiğidir.
Çocuk “anne ve babam benim yerimi koruyor” duygusunu yaşıyorsa, yeni kişiye mesafesi yumuşar. Ama bu konuda bir olumsuzluk algılarsa, uyum gecikebilir ya da direnç oluşabilir.
Bu nedenle bu sorunun cevabı tek bir davranışla değil, çocuğun iç sesinde gizlidir: “Bu yeni kişi aileme dahil mi oluyor, yoksa beni dışarıda mı bırakıyor?”…
Uyumu belirleyen şey büyük oranda çocuğun kendi ebeveynine olan güven algısıdır.
Eğer “annem/babam yanımda” hissi devam ediyorsa, çocuk yeni eşe daha açık olur. Eğer “yerim tehdit altında” hissi devreye girerse, uyum gecikebilir.
Yeni Eşin Tavrının Rolü
Çocuk yeni eşle iletişim kurarken en çok acele edilmesi durumu karmaşıklaştırabilir. Bağ kurmak zamanla gelişebilecek bir durumdur, dayatmalar, acelecilikler çocukta direnç gelişmesine ve alışma sürecinin zorlaşmasına neden olabilir.