Anne-çocuk ilişkisindeki yetersizliğe ve güven duygusunun eksikliğine işaret eder. Çocukların 1 yaşından sonra parmak emme davranışını bırakması gerekmektedir. İleri yaşlarda ortaya çıkan parmak emme, daha ciddi ruhsal bozuklukların belirtisi sayıldığından, profesyonel yardım gerektirir.
Aslına bakılırsa parmak emme davranışı ana rahminde öğrenilen bir davranış olarak değerlendirebilir. Yeni doğmuş bir bebek için emme hayatta kalma ile ilgili en güçlü ve birincil reflekstir. Ayrıca emzirme döneminde emme refleksinin anne ile çocuğun arasında kurulacak güven ilişkisinde en önemli unsurlardan birisi olduğu söylenilebilir.
Nedenleri;
Uzmanlarca tavsiye edilen emzirme döneminin bitiminde parmak yada dil emme alışkanlığının da ortadan kalkması beklenir bu süre ortalama 1.5-2 yıl arasında değişkenlik göstermektedir. Bebeklerin bu süre zarfında başparmaklarını hatta ayak parmaklarını emmelerinin çevreyi tanıma ihtiyacından kaynaklı olduğu düşünülür. 1.5-2 yıllık dönemde anne ile gerekli duygusal bağın kurulmasının söz konusu olmadığı durumlarda çocukların parmak ya da dil emme alışkanlıklarının devam edeceğine dair görüşler söz konusudur. Çocuk bu durumdan kaynaklı gerginliğini parmak emerek yok etmeyi amaçlamaktadır.
Diş çıkarma döneminde çocuklarda parmak emme alışkanlığının arttığı gözlemlenmiştir.
Emme dürtüsünün uykuya dalarken, acıkınca, yalnız başına kalınca daha güçlü bir şekilde ortaya çıktığı belirlenmiştir.
Aileye yeni bir ferdin katılması çocuktaki yoksunluk duygusunu tetikleyebileceği için nedenler arasında gösterilmektedir.
Utanma, sıkılma, baş edilmesi zor kaygılı durumlar, anne-baba anlaşmazlıkları, sevilen bir yakının kaybı gibi nedenler parmak emme davranışının sürdürülmesine, yeniden ortaya çıkmasına ya da daha fazla şiddetlenmesine yol açmaktadır.
Merkezimizde başarı ile çalışılan konulardan bir tanesidir. Ayrıntılı bilgi almak için iletişim kısmında bulunan telefonlardan bizlere ulaşabilirsiniz