Sözlü şiddet, görünürde “sadece söz” gibi dursa da, değer ve saygı duygusunu bir ilişki içinde en çok zedeleyen davranış biçimidir. Küfür, hakaret, aşağılamak, alay etmek, tehdit etmek gibi açık biçimleri olduğu kadar; sürekli eleştirmek, küçümsemek, yok saymak, imâ ile yıpratmak gibi daha örtülü biçimleri de kişinin iç dünyasında aynı yarayı açar:
“Ben saygı görüyor muyum?”
Sözlü şiddetin en zor yanı, çoğu zaman normalleştirilmesidir. “Sinirlendim söyledim”, “abartma”, “lafın gelişi” gibi ifadelerle hafife alınır; fakat eşte-partnerde kalan duygu söylenen cümlenin içeriğinden çok nasıl görüldüğüdür. Bu nedenle sözlü şiddet, zamanla eşin-partnerin kendisini geri çekmesine, duygularını saklamasına ve ilişkide “incinmemek için temastan kaçma” sına yol açabilir.
Bir ilişkide güvenin ilk dayandığı yer “yanında olduğum kişi bana zarar vermez” hissidir. Sözlü şiddette sarsılan şey sevgiden daha çok bu temel güven duygusudur. Eş artık konuşurken kendisini ifade eden değil, incinmekten kaçınan biri haline gelebilir. Böylece iletişim görünürde sürer, fakat bağ güvenliğini kaybeder.
Sağlıklı ilişkide tartışma değil, tarz belirleyicidir. Sorunlar konuşulabilir, farklılıklar olabilir; fakat sınırı aşan ifade biçimleri güveni aşındırır. Bu nedenle sözlü şiddetin karşısındaki en iyileştirici güç “özür” değil, dil biçiminin değişmesi ve saygının uygun bir biçimde gösterilmesidir. İlişkide sevgi kadar saygı da bağın taşıyıcı kolonudur.