Aile üyelerinden birinde kronik bir hastalık olduğunda çoğu zaman sadece hasta olan kişi değil, ailedeki herkes bu durumu kendi iç dünyasında yeniden anlamlandırmak zorunda kalır. Bazı ailelerde roller değişebilir, sorumluluklar ağırlık kazanabilir ve ilişkilerdeki dengeler zaman zaman zorlanabilir.
Bakım veren kişi kimi zaman “güçlü kalmalıyım” düşüncesiyle kendi duygularını geri plana itebilirken, hastalanan kişi de “yük oluyorum” kaygısıyla içe çekilme ihtimaline sahip olabilmektedir.
Bu durum her ailede aynı şekilde yaşanmasa da, kimi kere bazı ailelerde bu sürece görünmeyen bir duygusal yorgunluk eşlik edebilir.
Hastalığın kendisi zorlayıcılığı bir yana bazı durumlarda asıl ağırlık, aile içinde duygulara yer açmanın güçleşmesi olabilir. Aile üyeleri “benim hissettiğim şey ikinci planda kalmalı” düşüncesine kapılabilir ve kendi ihtiyaçlarını bastırabilir. Bu bastırma hali zaman içinde bazı kişilerde yalnızlık, bazılarında tükenmişlik, bazılarında ise sessiz bir içe kapanma durumunu meydana getirme olasılığına sahiptir. Dolayısıyla zorlayan çoğu zaman yalnız hastalık değil, hissetmeyi ve paylaşmayı erteleyen yüklenme hali olabilir.
Bazı ailelerde bu süreç dayanışmayı ve tekrar birlikte olmanın öneminin anlaşıldığı bir alan haline gelebilirken, bazı ailelerde ise “kim daha fazla yoruldu” sorusunun yanıtının arandığı görünmez bir gerilim başlığına dönüşebilir. Burada belirleyici olan, hastalığın ağırlığı değil, duyguların paylaşılıp paylaşılamadığıdır.
Destek alan ailelerde yük tek elde toplanmak zorunda kalmaz; herkesin duygusuna yer açılabilir hale geldiğinde süreç herkes için daha taşınabilir hale gelir.
Bu nedenle fertlerinden biri kronik hastalık yaşayan ailelerde kişilerin ihtiyaç duyduğu şey çoğu zaman “çözüm” değil, duygularını paylaşma alanının açılmasıdır: yorulduğunu söyleyebilme kaygıdan bahsedebilme, anlaşılma ihtiyacı gibi.
Ailede herkesin kendini duygularıyla görünür kılabildiği koşullarda , hastalık ilişkiyi zayıflatmak yerine zaman zaman dayanıklılığı artıran bir deneyime de dönüşebilir.